Urodził się 12.08.1961 w Częstochowie; tamże ukończył w 1981 r. Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia w klasie fortepianu prof. Ludomiry Grądman. W latach 1981-1987 studiował teorię muzyki w Akademii Muzycznej w Krakowie. Praca magisterska nosi tytuł "Technika grupowa na tle poglądów teoretycznych Karlheinza Stockhausena". Studia ukończył z wyróżnieniem. W latach 1985-1992 studiował w tej samej uczelni kompozycję w klasie prof. dr Bogusława Schaeffera. Kompozycją dyplomową był Koncert na klarnet basowy i orkiestrę. (W międzyczasie odbył roczną służbę wojskową, od IX 1987 do VIII 1988)

W okresie od 1989-2002 brał udział w wielu kursach muzyki elektronicznej i komputerowej, w Krakowie, Amsterdamie, Schwaz (Osttirol w Austrii), Stuttgarcie, Helsinkach. W latach 1994-96 studiował teorię muzyki w Staatliche Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Stuttgarcie, pod kierunkiem prof. Matthiasa Hermanna. Praca końcowa nosi tytuł "Muzyka serializmu i jej recepcja w Polsce". W latach 1994-96 uczęszczał również na seminaria z estetyki muzycznej w Instytucie Muzyki Uniwersytetu Warszawskiego. W 1999 uzyskał kwalifikacje I stopnia sztuki muzycznej w zakresie kompozycji, na podstawie utworu Msza na alt solo, chór mieszany i orkiestrę w Akademii Muzycznej w Krakowie, pod kierunkiem prof. dr Bogusława Schaeffera. W latach 2005 i 2007 brał udział w kursach kompozycji prowadzonych przez Karlheinza Stockhausena w Kürten k/Kolonii. W latach 1988-1994 prowadził zajęcia z teorii muzyki (kształcenie słuchu, ćwiczenia z harmonii i literatury muzycznej, zasady muzyki) w Akademii Muzycznej w Krakowie.

Od 1988 do chwili obecnej jest zatrudniony w Uniwersytecie Rzeszowskim; od 1999 na stanowisku adiunkta. Uczy przedmiotów teoretycznych: harmonii, kontrapunktu, czytania partytur, analizy dzieła muzycznego, instrumentacji oraz propedeutyki kompozycji i aranżacji. W Zeszytach Naukowych Uniwersytetu Rzeszowskiego (seria "Muzyka", 2002 i 2004) opublikował kilka artykułów dotyczących muzyki serialnej. Skomponował 44 utwory, głównie solowe i kameralne. Jest też autorem trzech większych dzieł: Koncert na klarnet basowy i orkiestrę, Msza na alt solo, chór mieszany i orkiestrę oraz Magnificat na sopran, tenor, chór mieszany i orkiestrę. Jego zainteresowania obejmują w równym stopniu muzykę instrumentalną jak i elektroniczną i komputerową.

W pierwszej fazie twórczości, do około 2002 r., stosował zdobycze sonoryzmu, oraz postserialną harmonikę i fakturę. Jego pierwsze utwory odznaczały się bardzo dużą gęstością materii muzycznej, co zresztą jest charakterystyczne dla także dla innych kompozytorów szkoły B. Schaeffera, np. Barbary Buczek. Faktura obecnie komponowanych utworów uległa znacznemu rozrzedzeniu i uproszczeniu. Do głosu dochodzi teraz element harmoniki, dotąd pozostający w cieniu innych elementów, w tym przede wszystkim kolorystyki. W kompozycjach elektronicznych i komputerowych stosuje elementy muzyki konkretnej oraz pewną teatralizację gestów i zdarzeń muzycznych.